Geplaatst op 22 Dec 2011 @ 4:11 PM

Gekke vijf minuten.

Heb je dat ook wel eens? Dat je je tijdens een wandeling afvraagt “Waarom doet mijn hond zo?” Die van mij heeft wel eens haar gekke vijf minuten. Horendol rondjes draaien, snel overspringend van twee voorpoten naar twee achterpoten, en als een skippybal blijft ze door stuiteren. Roepen heeft geen zin. De enige methode om haar te bedaren is op een tactische plek gaan staan en wachten tot ze met haar volle gewicht tegen mijn benen aan stuitert. Dan kan ik haar pakken en rustig krijgen.

Waar dat gedrag vandaan komt is mij een raadsel. Mijn labrador Maxi komt uit het asiel en had in haar puppytijd al twee baasjes achter de rug. Bij de overdracht kreeg ik te horen dat ze niet van water hield en een hekel had aan autorijden. Sinds dag één springt ze bij voorkeur eerst in de vieze plomp en daarna in de auto. Op de voorstoel. Ik vraag me wel eens af bij welke hond dat overdrachtsbriefje wel hoorde. Het gekke gedrag is niet te herleiden en heeft ze al sinds ik haar heb, nu zo’n jaar of acht.

Afgelopen week was Maxi ziek, ze bleef uren achter elkaar overgeven en keek me met haar grote bruine ogen aan. Elke hoop kots heb ik met een vork uitgeplozen. Ze is immers kampioen prullenbak leegeten en misschien had ze iets raars gegeten. Ik vond hondenbrokken, een stuk ontbijtkoek en veel gal en schuim. Toch vertrouwde ik het niet en ben naar de dierenarts gereden. Haar favoriete plek bij de dierenarts is door de gang, direct rechtsaf, onder de balie helemaal in het hoekje. Lekker veilig. De dierenarts stelde mij wel honderd vragen en uiteindelijk kwamen we op die gekke vijf minuten. Nekpijn bleek de oorzaak van het overgeven. Nekpijn. Ik kon mezelf wel voor mijn hoofd slaan. Sta ik zelf in de winkel steeds te verkondigen dat een borsttuigje beter is voor de hond, heb ik haar uit gemakzucht een keer een halsband omgedaan. Daaraan een rollijn zodat ze lekker de ruimte had. In combinatie met die gekke vijf minuten een zeer pijnlijke combinatie.

Ik voelde me een beroerd baasje. Het spannende verhaal dat de dierenarts vertelt over een egel die gevlochten in een achterwiel van een kinderfiets zat ging totaal langs me heen.

Maxi lag in de auto met haar rug naar me toe, duidelijk “boos” over onze trip naar de dierenarts en ondertussen denk ik na over de voordelen van een borsttuig. Een tuig ontlast de nekwervels en geeft geen druk op zenuwen en bloedbanen die in de nek lopen. Naast de fysieke voordelen heeft het daardoor ook invloed op het stressniveau van een hond. Een hond zal doorgaans minder snel uitvallen aan een borsttuig, en als er sprake is van stresssituaties zal hij daar sneller uitkomen dan wanneer hij een halsband om heeft. Zeker bij een hond die regelmatig “de gekke vijf minuten” heeft.

Maxi heeft een flinke pijnstiller gekregen en een paar dagen later ging het al stukken beter. De egel heeft het fietsincident overleefd en waggelde na zijn bevrijding direct de struiken in, Maxi stuiterde twee dagen later weer door het park. Aan een tuigje. Beiden alsof er nooit iets was gebeurd.

Saskia Weijman
www.happypets.nl